Natureza 1

Holywell street - Oxford
Image by CowGummy via Flickr

Vou colgar éste pequeno poema, como expiación por non ter actualizado últimamente… síntoo, pero non dispoño de conexión estable a Internet actualmente.

Moitos bicos e apertas dende éste recuncho da Terra.

———————————————————————

 

Nada novo baixo o sol,

nada, nin ar leva o día.

O de caudaloso peto durme,

á sombra do feble que procura comida.

 

Entre grises celestes

percíbese unha estrela:

Pois os descontentos medran

cando a fame apreta.

 

Nubes baixas, ar escuro,

negras noites e célebre treboada!

Os cartos pouco poden

cando os pobres falan.

 

Amse.

Con amor a Galiza, con morriña dende Buenos Aires.

Caricaturización de Ramón Piñeiro.

Caricaturización de Ramón Piñeiro.

Por algunha razón que descoñezo, a miña lembranza de Piñeiro non é leda. Seguramente porque me houbera gustado ser como el me vía; mais iso foi imposible.

Inda que con certa aprensión, podo polo tanto aceptar a inclusión aquí duns poucos textos para min lisonxeiros; porque foron máis afectuosos que premonitorios, porque -como é evidente- endexamais puiden xustificalos e porque, despois de todo, forman parte máis da natureza de Piñeiro que da miña condición. Eles son a evidencia mesma da súa persuasiva insistencia e da entidade esencial e abrumadoramente galega que xustifica esta publicación.

Nunca souben moi ben que facer con todo esto e aínda agora, xa tan serodiamente, o confío todo á protección derradeira dun prólogo de Fdez. del Riego e a Galaxia, a Casa Nai.

Seica, coa faterna de tantas ausencias -agora que Ramón, Pimentel, Novoneyra, Fole, Celestino, Magariños, Saco, Grandío, Pousa, Martínez de Andrade, (agora Manuel María) e tantos outros faltan-, sinto que algo se me está ficando xa definitivamente no tinteiro. Ó revés que os orfos, ¡inexplicablemente!, os irmáns dos finados non temos nome.”

FERNANDO ANDRADE
(o “Mozo galego”)

Estas palabras son de Fernando Andrade, o persoaxe receptor das “Cartas a un mozo galego”, do galego Ramón Piñeiro, escritor ó que se lle adican este ano os actos do Día das Letras Galegas, e un dos fundadores da famosa e imprescindíbel Editorial Galaxia. Todo un luceiro do galeguismo na etapa oscura do franquismo.

Como eu atópome lonxe lonxe da terra nai, hei ser especialmente breve. Con motivo da data da miña lingua, compuxen este poema, que, agardo que abranga tódolos sentimentos que a lectura de Piñeiro me profesa, e, ó mesmo tempo, tódolos sentimentos que me enchen nestas datas.

Importados e afastados de lonxanas terras,

achéganseme os sabores dos regatos e serras

que cebaron ós chanchiños; hoxe ándanme a nutrir.


Invasoras e vívidas dende a memoria,

embístenme as lembranzas que escupíu a historia.

Lembranzas da boa terra: hoxe ándanme a nutrir.


Ondas do atlante mar,

qué son senón o vaivén das persoas?

Montes e picos pardos,

qué sodes senón a paz que envolve ó fogar?

Fondas fragas e verdes bosques,

qué fan senón comer da terra??


Coas cuestións no pensamento

pero sen dúbidas nin males:

Con amor a miña Galiza única.

Con morriña dende Buenos Aires.

Amse.

PD: Alguén déuse de conta do parecido que gardan Alberto Núñez Feijó0 (presidente galego electo no 2009) con Ramón Piñeiro (homenaxeado nas letras galegas do 2009) ?¿?¿?¿

Ramberto Piñez Feijeiro

Ramberto Piñez Feijeiro

Reblog this post [with Zemanta]

Poema nº 96

Lembranzas tórridas
do paraíso esgotado,
chámaronme á guerra
na contra do estragado.

Feble presencia estimada
que me levas pola “cañada”,
non me digas o que queres!
Non ía escoitar nada.

Chegaron tempos esquecidos,
chegóu o ansío ennobrecido,
chegaron logo os arrepíos…
Pero sobretodo, chegaches.

Amse.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Onte navegaba pola rede cando me din de conta da interesantísima campaña que se está a facer dende http://www.bloguespolalingua.org/

Trátase dunha campaña en defensa do galego que consiste nunha afiliación á mesma mediante a asinatura dun manifesto en defensa do galego e o chamamento á manifestación do vindeiro día 18. Máis información no enlace anterior.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ó mar, ise camiño…

Celso Emilio Ferreiro.

LEMBRANZAS DO CAMIÑO

LEMBRANZAS DO CAMIÑO

Á sombra das árbores do camiño
atopéi, entre moitos espinos,
unha flor de fermoso corido.

Entre rochas e pedradas,
tropecéi pola montaña
co deber óra esquecido…

Sobre ríos e torrentes
recollín, pura e erosionada,
a razón que non lembraba.

Tornóume a mín no medio da nada,
Pura, a vida, repleta de esperanza.

Agora que non soaba
nin o repicar das fervenzas,
nin o vento entre a maleza
pura á vida,
lembróume o fermoso
do que se camiña.

Amse.

Poema número 12.

Embriagado pola esencia dun sentimento,
que dende o hondo do meu peito,
abrangue dende a terra até o ceo,
dende o agro até o horizonte.
Dende a terra até o ceo.

Ó camiñar pola beira da rúa,
sae ó paso, una vella, pobre, escura.
Unha rapariga que aínda xoven perdeu a frescura…
¿Onde están os sonos? ¿e o raio transparente?
Semella que Lúa quedou viuva.

Decatóuse ó continua-la andanza.
ó remexer a fondo nas súas lembranzas,
deu en caer no triste sino en lontananza.
¡Éxodo! ¡Abandono! ¿Pode darse maior loucura?
Xa marcharon os tempos de sonos e de procuras.

A vella entón estalou, enriba dunha baranda;

“¡A morte das ideas, camaradas!

¡Tanto tempo enganados, e aínda con gañas!”
A historia de sempre repítese,
E o de sempre, sempre safa.

Amse.

Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.